John en Marlies Rijnders

John en Marlies Rijnders, samen hét gezicht van Stichting Jeugdcarnaval Heerlerbaan. Maar, zo benadrukken zij meteen: ‘Wij kunnen dat echt niet alleen. Er zou geen jeugdcarnaval op Heerlerbaan zijn zonder al die vrijwilligers die zich jarenlang met hart en ziel voor onze jeugdige carnavalisten inzetten. Er zijn in de afgelopen 42 jaar talloze vrijwilligers geweest, waarvan een aantal al heel lang tot de vaste kern behoort.’

john en marlies rijnders.png
John en Marlies

Vooraf wil John echter graag een opmerking maken over de Heerlerbaan in het algemeen. Zo nu en dan praat hij graag over de Heerlerbaan van vroeger. 62 jaar geleden stonden er nog maar 440 woningen. Het gezin Rijnders woonde destijds in de Kookerstraat, die alweer vele jaren Eisenhowerstraat heet. De gemeente wilde de oude woningen afbreken om er een nieuwbouwwijk te laten verrijzen. Johns ouders kregen een nieuwe woning aan de Keerweg aangeboden, een van de eerste acht woningwetwoningen van na de oorlog. John heeft de Heerlerbaan zien groeien. Hij heeft de opbouw vanaf het begin meegemaakt. De komst van het Abp zorgde in één keer voor een grote aanwas. Hij herinnert het zich nog goed: ‘Maar het gedeelte bij de Keerweg was voor ons de echte Heerlerbaan. Ons leven speelde zich voornamelijk hier af. In de Bautscherweg kwamen wij als kinderen nauwelijks. Dit is ook altijd mijn stukje Heerlerbaan gebleven. Toen Marlies en ik trouwden, kregen we een woning die hooguit 30m van mijn ouderlijk huis lag. Dat geldt ook voor onze huidige woning. Hier speelt ons leven zich af. Dit is onze thuishaven.’ Marlies vult aan: ‘Wat je eigenlijk wilt zeggen, is dat je het stukje oud-Heerlerbaan van vroeger wel eens mist.’ John denkt even na: ‘Ja, eigenlijk is dat ook wel zo. Ik zou willen dat er wat meer over verteld wordt.’

Dan nu de jeugdcarnaval. Het begon allemaal met de ontspanningscommissie van voetbalvereniging RKHBS. Al pratend kwamen Harrie Hellebrekers en Huub Simons op het idee om iets extra’s voor de jeugd op Heerlerbaan te doen. Zo gezegd zo gedaan: de Stichting Jeugdcarnaval Heerlerbaan werd opgericht, met de heren Hellebrekers en Simons als drijvende krachten. John Rijnders, Pé Diederen en Ger Lamberts, eveneens lid  van de ontspanningscommissie en een stuk jonger, werden enthousiast gemaakt en stapten mee aan boord. Dit groepje wist algauw meer mensen voor het doel te winnen: vanaf het begin hebben Corrie Emonts, Bertie Kerckhoffs, Jo Cordewener, Paul Bessems en Kuüb Seetsen veel voor de jeugdcarnaval gedaan. Een aantal jaren later nam Annie Hollanders het stokje over van Corrie Emonts. En niet te vergeten de heer en mevrouw Hollands, vanaf het prille begin sponsors en tot op de dag van vandaag betrokken.

Het uitzoeken van een jeugdprins en alle andere regelzaken behoren voornamelijk tot Johns domein, Marlies en de overige dames zijn bezig met de mini-/jeugdgarde en het bloemenmeisje. Zo kon het gebeuren dat hun eigen dochter Michelle door de dames werd voorgedragen als bloemenmeisje. Ineens was er stress in huize Rijnders. Michelle wilde dolgraag, maar pa Rijnders zei doodleuk dat hij dan als voorzitter zou aftreden. Hij vond het ongepast als zijn dochter bloemenmeisje zou worden. Marlies daarentegen, was van mening dat hij niet mocht aftreden. De jeugdcarnaval was zijn levenswerk. Maar ze vond ook dat Michelle hier niet de dupe van mocht worden. Marlies: ‘Ze mocht niet van haar vader en moest huilen. Ze was goed boos. Ik en de andere dames hebben John zover gekregen dat hij, hoewel met tegenzin, instemde. We lieten Michelle nog even in de waan dat ze geen bloemenmeisje zou worden. Pas op het laatste moment kreeg ze het te horen. En dolblij dat ze was! Toen moest er natuurlijk een jurk genaaid worden en dat gebeurde altijd in de woonkamer. Als er dan visite kwam, ging de jurk snel de kast in want niemand mocht het weten. Dat is sowieso altijd het leukste van alles geweest: de geheimhouding. Jeugdprins en bloemenmeisje zagen mekaar voor het eerst bij de fotograaf. Dat waren leuke momenten. Slechts een select groepje wist wie er jeugdprins en bloemenmeisje zouden worden. Een keer ging het mis. Onze aankomende jeugdprins Roger Seetsen had een oom, May Wachelder, met een friture aan de Caumerweg. Nog vóór het uitroepen van de prins hing daar groot aan het raam: “Proficiat Roger”. Toen wist natuurlijk iedereen wie de nieuwe prins ging worden. Op dat moment even een drama, maar later kon iedereen er gelukkig om lachen.’

John: ‘In de maanden vóór carnaval wordt ons gezinsleven  gedomineerd door carnaval. Onze woonkamer wordt dan volledig in beslag genomen. Geen plekje meer vrij. Naaien, naaien en nog eens naaien. Ik kwam een keer uit het ziekenhuis na een openhartoperatie en kon zelfs niet meer via de voordeur naar binnen want alles stond vol, tot en met de strijkplank in de hal. Ik moest achterom naar binnen. Ik vind dat niet erg hoor, ik kan er wel om lachen. Zo ziet ons leven eruit in de maanden voorafgaand aan carnaval.’

Van meet af aan was er een goede samenwerking met de Heerlerbaanse verenigingen. Jeugdprins en bloemenmeisje werden vroeger vooral geworven. SV Marathon was de kweekvijver voor mini- en jeugdgarde en de bloemenmeisjes, de prinsjes kwamen vooral uit de buik van RKHBS en de scouting. Eerst werd er er een jeugdprins geworven. Daarna pas het bloemenmeisje, want zij moest bij de jeugdprins ‘passen’.  Marlies: ‘De dames van de jeugdcarnaval gingen op schoolpleinen kijken welk meisje het beste paste bij de gekozen jeugdprins. Ze mocht vooral niet groter zijn. Dat hebben we altijd erg belangrijk gevonden, ook nu nog. Een enkele keer was er enorme stress. Het gebeurde wel eens dat er een week voor de revue nog geen jeugdprins of bloemenmeisje voorhanden was. Dat was alle hens aan dek. Wat er ook een keer gebeurde, was dat een prinsje vlak voor het uitroepen koudwatervrees kreeg en niet meer wilde. Dat was in ons 11e jubileumjaar. Zoiets vergeet je natuurlijk nooit meer. En dan die keer dat Nicole Diederen een briefje schreef. Of ze alstublieft bloemenmeisje mocht worden. Ze wilde het zo graag. Leuk toch, een heuse sollicitatiebrief van zo’n jong kind. Zij mocht het toen natuurlijk worden.’ John: ‘Hoewel die tijd leuk was, vaak met het hilarische momenten, hebben we het systeem veranderd. Nu kunnen kinderen zich via hun basisschool opgeven, ook de jongens voor de raad van 11. Het is voor ons heel belangrijk om laagdrempelig te zijn. Dat wil de Stichting Jeugdcarnaval ook uitdragen. In principe kan elk kind jeugdprins dan wel bloemenmeisje worden.’

John: ‘Ik heb ook mooie herinneringen aan de serenades die aan het huis van de prins werden gebracht, samen met de Knoevelaere. Je ziet de jongens met volle teugen genieten. Het prinsje is dan het middelpunt in zijn eigen vertrouwde omgeving. Ook een hoogtepunt is de optocht. Voor alle kinderen een grootse belevenis. Ze genieten volop. Helaas doen er zich ook wel eens extreme situaties voor. Volwassenen die samen met hun kinderen voor de wagen rennen om snoepgoed te rapen. Het is al eens voorgekomen dat de chauffeur van onze tractor vol op de rem moest om een ongeluk te vermijden. Die man zag uren later nog lijkbleek. Het is deze graaicultuur die tot onveilige situaties leidt. Het wel en wee en de veiligheid van de kinderen tijdens carnaval is echt mijn allergrootste zorg. Ik kan me pas ontspannen na afloop, als alles veilig is verlopen. Eerder niet.’

Terugblikkend op al die jaren was de uitreiking van de zilveren ezel door de Winkbülle een van de hoogtepunten voor de Stichting Jeugdcarnaval Heerlerbaan. John: ‘Wij waren de eersten buiten de Winkbülle die deze onderscheiding kregen. Een grote erkenning voor onze jeugdcarnaval. En dan natuurlijk de koninklijke onderscheiding voor Marlies en mij. Die gold niet alleen ons, maar iedereen die betrokken was/is bij de Stichting Jeugdcarnaval Heerlerbaan.’

Het echtpaar kijkt mekaar aan. Einde interview. Het seizoen is kort dit jaar en er moet weer gewerkt worden. Maar niet nadat beiden hun grote dankbaarheid hebben uitgesproken aan het adres van allen die de jeugdcarnaval op Heerlerbaan tot een succes hebben gemaakt. Vrijwilligers, verenigingen en sponsoren, zonder hen zou er op Heerlerbaan geen jeugdcarnaval zijn. En nu op naar het 42ste prinsenpaar op Heerlerbaan!

Tekst en foto: Marjo Diederen

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s